Treść artykułu

Dowóz dziecka z niepełnosprawnością do placówek edukacyjnych

Dowóz dzieci z niepełnosprawnościami do placówek edukacyjnych jest ustawowym obowiązkiem gminy.

Artykuł 39 ust. 4 Ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz.U. z 2020 r. poz. 1327 ze zm.), nakłada na gminy obowiązek: zapewnienia uczniom niepełnosprawnym, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej. W przypadku uczniów z niepełnosprawnością ruchową (w tym z afazją) i upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym obowiązek bezpłatnego dowozu dotyczy również szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia;

Za najbliższą szkołę, uważa się placówkę prowadzącą kształcenie w formie wybranej przez rodziców i mogącą zrealizować zalecenia z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. W praktyce interpretacja ta oznacza, że gmina nie może odmówić dowozu do placówki na przykład integracyjnej, argumentując, że bliżej jest szkoła ogólnodostępna, a orzeczenie dziecka wskazuje na możliwość pobierania edukacji także w takiej szkole. Rodzic powinien wtedy udowodnić, że najbliższa szkoła nie zrealizuje zaleceń z orzeczenia. Warto dodać, że w przypadku uczniów z niepełnosprawnością umysłową w stopniu głębokim oraz upośledzeniem umysłowym ze sprzężonymi niepełnosprawnościami gmina ma obowiązek bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego tym dzieciom i młodzieży realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 24. roku życia.

Jeżeli dowóz do szkoły zapewniają rodzice ucznia niepełnosprawnego, gmina ma obowiązek zwrotu kosztów przejazdu ucznia, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem, burmistrzem, prezydentem miasta i rodzicami.