Odliczenie wydatków na cele rehabilitacyjne od dochodów

Aktualizacja niniejszego materiału: 12.05.2015 r.

Niektórym podatnikom przysługuje prawo odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne

od dochodu. Należą do nich:

1) podatnik będący osobą niepełnosprawną;

2) podatnik, na którego utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne:

a) współmałżonek,

b) dzieci własne i przysposobione,

c) dzieci obce przyjęte na wychowanie,

d) pasierbowie,

e) rodzice,

f) rodzice współmałżonka,

g) rodzeństwo,

h) ojczym, macocha,

i) zięciowie, synowe (jeśli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych

nie przekroczyły kwoty 9120 zł).

Od dochodu przy sporządzaniu zeznania podatkowego można odliczyć na cele rehabilitacyjne wydatki na:

1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb

wynikających z niepełnosprawności,

2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

3) zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych

w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do

potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,

4) zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających

z niepełnosprawności,

5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,

6) odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt

w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych

oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,

7) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z

niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej

w roku podatkowym 2.280 zł,

8) utrzymanie przez osoby niewidome psa przewodnika również w kwocie 2280 zł w roku

podatkowym,

9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby

uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych

zaliczonych do I grupy inwalidztwa,

10) opłacenie tłumacza języka migowego,

11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych,

które nie ukończyły 25 roku życia,

12) leki w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami

w danym miesiącu, a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna

powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),

13) odpłatny konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo- rehabilitacyjne:

– osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego,

– osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych

do lat 16 – również innymi środkami transportu,

14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej

zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę

niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne,

które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem

na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w

roku podatkowym kwoty 2.280 zł,

15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem na turnusie

rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji

leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz koloniach

i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, a także dzieci osób niepełnosprawnych.

Wymienione wyżej wydatki podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków: zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy

(środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie;

Podstawą do odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne, poniesionych przez podatnika

będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne, jest posiadanie dowodu poniesienia tych wydatków (faktur, lub rachunków). W przypadku wydatków, o których mowa w pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1) wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez

nie funkcji przewodnika;

2) okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego;

3) okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Uwaga!

Zawsze warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez

osobę, której dotyczy wydatek:

– orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni

niepełnosprawności, lub – decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

– orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia.

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012

r., poz. 361, ze zm.), art. 26.

Pobierz artykuł jako dokument .pdf